kanittha's profile•°o.O--เจ้าหงิญ--•°o.OPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
•°o.O--เจ้าหงิญ--•°o.O~-~ทันที่ที่เราออกเดินทาง...ทางข้างหน้าไม่ใช่แค่ง่าย แต่มันทำให้เรา ปีติสุขด้วย~-~ June 14 อีโคnomic ซิตูationช่วงนี้ ที่ทำงานกำลังจะมีอะไรเปลี่ยนแปลง อีกเยอะ
เศรษฐกิจไม่ดีเลย Head office Tyrolit ที่ Austria ก็แย่ๆ
ก้อลูกค้า Automotive เป็น ลูกค้าpart หลักของเราเลย
เงินหายไปเยอะ เราต้องลด cost เยอะแยะไปหมด
บริษัทที่ออสเตรีย มีมากว่า 100ปีแล้ว
จากการก่อตั้งของ Mr. Swarovski ที่เอาวิวัฒนาการเจียร คริสตอล
มาดัดแปลงเป็นอุตสาหกรรม ของ Tyrolit
เราเป็นบริษัทที่ใหญ่มากๆ มั่นคง ถ้าบริษัทไม่ดีจริงๆ
คงไม่มีใครอยู่มาถึง 40ปีหรอก เรียกว่าอยู่กันทั้งชีวิตทีเดียว
แต่ด้วยภาวะเศรษฐกิจแบบนี้ หลายๆคนต้องโดน เลย์ออฟ
ช่วงนี้ได้รับเมลล์ จาก Global บ่อยมากๆ ว่าคนนั้นออกคนนี้ออก
หลายๆคน ที่เคยมาที่นี่ ทั้ง Werner ทั้ง Horst ทั้งสองคน เป้นเหมือนแนวหน้า ของแผนก
แต่ก็ไม่โดนเก้บไว้
อาจจะเพราะเงินเดือนที่สูงของเค้าด้วยมั๊ง
ตัดคนๆนึงออกเพื่อ เก้บคนเล็กๆลูกทีมเค้าอีกหลายคนไว้
Werner เป็นคนเทรนเรื่อง Webshop แลหัวหน้าทีม ดูแลเรื่อง e-business
มาเทรนให้เราและลูกค้าเรื่อง webshop
ให้ลูกค้าของเราสามารถเข้าไปดูสถานะของ ออเดอร์และซ๊อปผ่าน เวบได้
แวรเนอะ พูดอังกฤษสำเนียงออสเตรียมาก ฟังไม่รู้เรื่องเลย 555
แต่หน้าใสมาก แกมชมพู แต่...มีลูกสาวแล้ว 3คนนะ อิอิ
วันที่จะกลับเค้าไปหาซื้อรองเท้า ครอส ก๊อป แต่อยากได้ของไทยๆ ไม่เอาจีน
Wilfried ก้อแนะนำให้เดินไปทาง นานา
แล้วแวรเนอร์ก้อกลับมาพร้อมกับรองเท้า 4คู่ 4ไซด์ สีชมพูเมือนกันหมดเลย
ด้วยความภาคภูมิใจ
พลิกให้เราดูว่า Made in Thailand ด้วยนะ ไอได้ 250 บาท
เค้าก้อว่าคนอื่นอาจจะได้ถูกกว่านี่ แต่แค่นี้ไอก้อโอเคแล้วแหละ
เราก้อแบบว๊ายกรี๊ดๆ หยิบคู่ที่เล็กที่สุดมาดู
แล้วถามว่าลูกสาวยูคนนี้อายุเท่าไหร่
เค้าก้อว่า 9เดือน อีกหน่อยก้อเดินได้จะใส่ได้แล้ว
เราก้อแบบ โหน่ารักอ่ะ อิอิ
ส่วน Horst เป็นหัวหน้าทีม Application Engineer Tooling and stationary
(ไม่ใช่เครื่องเขียนนะ แหะๆใช้กับเครื่องจักรหน่ะ)
เราจำ Horst ได้ดี เพราะเค้าเป็นคนมาเทรนเรื่อง Tool พร้อมกับลูกทีมอีก3คน
ล้มหน้าล้อมหลัง ไม่รู้เรื่องซักอย่าง
เค้าทุ่มเท และมีรูปเค้าติดอยู่ในแคตาล๊อกของบริษัทเรา หลายเล่มเลย
เค้าเป็นคนอ่อนโยนมาก
จำได้ตอนที่มาที่กทม. Horst เดินมาหาวันจะกลับ พูดภาษาเยอรมันกับเราแล้วบอกว่า
กนิษฐา รู้มั๊ยว่าไอจะส่งโปสการด์ที่ไหนได้บ้าง
เราเลยบออกว่าเดี๋ยวไอส่งให้ก็ได้นะ อิอิ
แอบอมยิ้มในใจว่า น่ารักจังเขียน PC ด้วย
แล้งพอพลิกดู โห.....โคตรน่ารัก เขียนถึงคุณตาคุณยาย
ผู้ชายอะไรวะช่างอ่อนโยน
(นิสัยเสียมากนะเรา แหะๆแย่ๆ)
อีกคนนึงก้อ Juergen เจอร์เก็นเป็นขวัญใจของเรามากๆ
ทำงานเร็ว ช่วยให้งานของเรา สำเร็จไปได้ดีทุกอย่าง
ทุก Quotation ที่ไม่เคลียร หรือรอ recommendation จาก วิศวกร
จะส่งจากSAPไปหาเจอร์เกิ้นคนแรก
เค้าจะคัดแยกให้ไปถึงวิศวะกรที่ดูแล เรื่องนั้นๆ ทำให้งานเราง่ายขึ้น
บอกตรงๆว่าวันนี้ขาดเค้าไป งานช้าเลยอ่ะ ช้ามาก
ยกตัวอย่างความไวของเจอร์เกิ้น
เราเซฟ quotation ไปไม่เกิน 1 นาที
เขียนในระบบว่า Customer's drawing was sent to Mr....
ยังไม่ยอมเขียนชื่อไง ว่าส่งไปหาใคร หาก่อนว่าต้องส่งไปให้ใคร
ไม่เกิน1นาที เจอร์เกิ้นเมลล์มาหาทันทีว่า
ส่งdrawing ไปหาใคร?? วันหลังช่วยเขียนบอกด้วย
ไอไม่ใช่ superman นะจะได้รู้ 555
ยอมมันไป เพราะมันเร็ว 55
อ่ะนะ คิดถึงวันเก่าๆ ที่ทำงานร่วมกับชาย
ที่บ้างคนเคยเห็นหน้า บางคนแทบไม่เคยเห็นกัน
ไม่รู้ว่าวันนี้สามคนนี้ไปอยู่ที่ไหน
แต่เราก็ยังจำสิ่งดีๆที่เค้าทำให้เราดี
รวม ทั้งOtto คนสำคัญคนนึงของเรา
เค้าทำงานที่นี่ มากว่า30ปีแล้ว เป็นเซลล์นั่งออฟฟิสทั้งที่เมืองไทย ฟิลลิปิน
อ้อโต้มาอยู่ที ออฟฟิสเรายังไม่ครบปีเลย แต่เป็นปีที่ดีสำหรับเรามาก ได้เรียนรู้อะไรจากเค้าเยอะเลย
สิ้นเดือนนี้ Otto ก็จะต้องจากพวกเราไปแล้ว
ยังไม่รู้ว่า Otto จะได้ทำที่นี่ ต่อไปอีกรึป่าว เพราะต้องกลับไปคุยที่ออสเตรีย
รู้สึกเศร้า ที่จะไม่มีคุณลุงใจดี อารมณ์ขัน มาอยู่ด้วย
และคอยแก้ไขปัญหา อีก
ทุกปัญหา พอแบกหน้าไปหา Otto มันดูเป็นเรื่องเล็กๆ หมด
เหมือนพี่เล็กเจ้านายคนแรกของเราเลย
วันที่Otto ไปไม่ใช่สิ่งสุดท้ายที่กระทบถึงเราแน่ๆ
ไม่รู้อะไรจะเกิดขึ้นวันนี้ต้องเตรียมตัวรับมือไว้
คิดถึงตัวเองให้มากๆ
ในภาวะ เศรษฐกิจแบบนี้
เรากลับไม่ท้อ
ตอนนี้ไอเดียต่างๆมันผุดขึ้นมาในสมอง เหลือแต่คอยเรียบเรียง
และเอามาทำจริง ทำให้รู้สึกว่าตัวเรายังเป้นหนุ่มเป็นสาวยังมีไฟอยู่
และ
ด้วยการสนันสนุนที่ดี ของทุกคนรอบข้าง
ทั้งพี่อิ๋น แค่เอ่ยปากบอก พี่อิ๋นก้อจะช่วยคิดเสมอๆ
พี่สาวที่ทำให้เราเป็นเราทุกวันนี้
เด็กหญิงมีฝัน อิอิ (มากไปรึป่าวหว่า)
และแน่นอนเราต้องไม่ฝันคนเดียว
จุดประกายให้กับคนรอบข้างด้วย ปลุกพี่ริดขึ้นมา
ขุดๆ เอาความฝันและสิ่งที่ชอบให้เป็นประโยชน์
และคนอื่นๆด้วย
เชื่อสิ เริ่มทำจากสิ่งที่รักที่ชอบก่อน
แล้วจะดีเอง
เถ้าแก่น้อยเค้าบอกมา
เค้าจากเด็กบ้าเกมส์มาเป็นเถ้าแก่น้อย
จากเด็กบ้าเกมส์อย่างเรา ก้อเอาไหนได้เหมือนกันละว้า อิอิ
แต่จะทำอะไร แปะไว้ก่อน
May 22 เบื่อชีวิตบนความคาดหวังของคนอื่น
ที่ทำมาทุกวันนี้มันไม่ดีหรือไง
เรียนจบโดยที่ไม่ต้องให้ใครมาเขี้ยวเข็ญ
ทำงานหาเงินใช้เองตั้งแต่มหาลัย
ไม่ได้ไปเที่ยวเหมือนคนอื่นๆเลย
จบมาได้งานดีๆ ได้ไปเมืองนอกเมืองนา
เงินเดือนก็ไม่ได้ขี้เหร่ไปกว่าใคร
เคยภูมิใจบ้างมั๊ย
ทำไม เราเหนื่อยมามากขนาดนี้
ช่วงชีวิตที่เหลือ อยากทำอะไรๆ ที่อยากทำ
ใช้ชีวิตแบบที่อยากเป็นบ้างไม่ได้หรือไง
ทุกวันที่เป็นอยู่ไม่มีความสุขเลยหรอ
อยากใช้ชีวิตแบบเรียบง่าย
อย่างที่คนๆนึงอยากเป็นไม่ได้เลยหรอ
ทำไมๆ ต้องมาต้องการอะไรมากมาย
ที่ผ่านมาเคยขอร้องอะไรบ้าง
เคยเรียกร้องอะไรจากใครบ้าง
ทำไม หญิงอยากอยุ่ในแบบที่หญิงเลือกไม่ได้หรือไง
เบื่อ
อยากจะหนีไปให้ไกลๆ
April 15 HomeHugพรุ่งนี้เริ่มทำงานวันแรก หลังจากที่หยุดมาหลายวันติด
จิตตกมากๆ
ไม่อยากไปทำงาน เบื่อชีวิต ออฟฟิส เบื่อลูกค้าใหม่ที่ได้มา
ทำไมถึงเป็นเผ่าพันธ์ที่ คิดอะไรไม่มี logic เลย
ไอ้พวกยุ่น หรือพวกเกาหลี เผ่าพันธ์เดียวกัน
หรือบางทีมีเหตุผลมากเกินไป ข้างๆคูๆ จนไม่ มีความยืดหยุ่น
เราจะดิวงานกับคนพรรณนี้ได้ไงวะ
ต่างกับฝรั่งมาก ต่างกับลูกค้า นิวซีแลนด์ ออสเตเรีย เหอะๆ
เบื่อมากๆ ไม่ได้คิดเลยว่ามันเป็นงานใหม่ที่ท้าทาย
ยิ่งทำให้ประสิทธิภาพการทำงานเราลดลงๆ เรื่อยๆ
พอตกดึกได้ดูรายการ ตาสว่าง
วันนี้เค้าพาไปบ้านโฮมฮัก
เห็นชีวิตของคนบางคนที่มีเวลาเหลือไม่มาก
แต่ยังคอยคิดถึงคนอื่นๆ
คิดว่าเวลาตั้งเท่านี้ทำอะไรให้คนอื่นได้ตั้งเยอะแยะ
เค้าเป็นเหมือนนางฟ้า มามอบความสุขให้กับเด็กๆ เหล่านั้น
กับเวลาที่อาจจะเหลือไม่มาก
โฮฒฮัก มอบความอบอุ่น
ความรักทุกอย่างที่แม่ติ๋วถ่ายทอดให้เด็กๆไป
ก็ได้รับความรักกลับคืนมา เด็กๆซึมซับความรักและความหวัง
จากเค้าและถ่ายทอดเติมเต็มความสุขให้กันและกัน
เด็กๆ บางคนยังมีความฝัน
อยากเป็นหมอ อยากเป็นเภสัชกร
ฝันที่ทั้งๆ ไม่รู้ว่าชีวิตจะอยู่ไปได้ถึงวันนั้นรึป่าว
น้าเน็กบอกว่า มาที่นี่แล้วทำให้มุมมองผมเปลี่ยน
ทำให้เห็นว่าเด็กๆเล่านี้ มีพลังในการใช้ชีวิตต่อไป ยังไง
แล้วเราหล่ะ มีโอกาสมากๆ
วันนี้เราต้องสู้ๆ เพื่อตัวเรา
เพื่อความฝันของเรา และแบ่งปันให้คนอื่นๆบ้างใช่มั๊ย
สู้โว๊ยๆๆๆ
 April 12 วันที่เงินมีค่ามากกว่า....สงสารประเทศชาติ ที่กำลังจะถูกทำลาย
จากคนแต่บางกลุ่ม
จากคนแค่นเดียว ที่กอบโกยอะไรต่อมิอะไรไปจากประเทศนี้ตั้งมากมาย
จากหมาจนตรอกตัวนึง
ที่กัดไม่เลือกหน้า เพราะมันไม่มีที่ๆ จะอยู่
น้ำเงินซึมซับเข้าไป
จากชาวบ้านใสซื่อ
กลับมองไม่เห็นอะไรแบบนั้นอีกแล้ว
ถามจริงๆ คนที่มา ใส่เสื้อแดง
จะมีซักกี่คน ที่รู้ว่า
วันนี้คุณมาเพื่ออะไร
คุณต่อสู้เพื่ออะไร
...........
วันนี้ได้แต่นั่งถามตัวเองว่าเรา ทำอะไรให้ประเทศชาตินี้ได้บ้าง
นอกจากกอบโกย จากประเทศนี้ทุกวันๆ
April 03 some day will knowเพราะฉันนั้นต้องการมีเสี้ยวนาทีที่ยิ่งใหญ่
ให้ใจจดไว้นานเท่านาน อยากจะได้ภูมิใจ ที่มือฉันเคยได้เอื้อมผ่าน ได้เก็บดาว ที่แสนไกล ... ด้วยตัวฉันเอง สู่จุดหมายที่ตั้งใจ . . . ด้วยตัวฉันเอง . . . ฉันคนหนึ่ง ที่เคยมีความฝัน..
และฉันวันหนึ่ง ก็ทิ้งมันไว้ เช่นกัน วันหนึ่งเหตุการณ์ที่ผ่านมาล่วงเลยผ่านไป วันหนึ่งอะไรที่เก็บไว้ก็คงอยู่อย่างนั้น.... และเธอคนหนึ่ง ก็คงมีความฝัน และฉันไม่อาจ ให้เธอปล่อยไว้เช่นกัน เมื่อวันเปลี่ยนเหตุการณ์ก็ผ่านไปไม่คืนกลับมา แต่ครั้งหนึ่งหากเธอจะจับมือออกไปกับฉัน... "ออกไปมองฟ้าและน้ำที่กว้างใหญ่ ให้ได้กลิ่นดินที่ลมนั้นพัดเข้ามา จากสุดไกลตา โลกอันกว้างใหญ่ เรามันแคบไป ออกไปมองฟ้าและน้ำที่กว้างใหญ่ ให้ได้กลิ่นดินที่ลมนั้นพัดเข้ามา จากสุดปลายฟ้า โลกอันกว้างใหญ่เลือกทางที่ไปของเธอ"... สอบข้อเขียนผ่านแล้ว แต่ไม่ได้ไปสัมภาษณ์
เหอะๆ แต่ที่ทำไมถึงไม่ไป ขอเป็นเหตุผลส่วนตัวแล้วกัน
ตัดสินใจด้วยภาวะของความเป็นผู้ใหญ่แล้ว
คิดว่าวันนี้ต้องยืนด้วยตัวเอง และตัดสินใจด้วยตัวเองจริงๆบ้าง
บางทีมันอาจจะไม่ได้ดีเต็มร้อยเหมือนที่ ใครๆ หวัง
แต่วันนี้เราก้อได้ทำแล้วนะ สานฝันของตัวเองทีละขั้นๆ
เอาเป็นว่า ปีหน้าค่อยเจอกันใหม่ วันนี้พร้อมกว่านี้
วันนี้ก้อฝันกันต่อปายยยยย เหอะๆ
ปีนี้งดไปเที่ยวเกาะ ทั้งๆ ที่คิดถึงมากมาย
เศรษฐกิจแบบนี้เราก็ไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น
เลยคุยกันกับพี่ริดว่าเราอดเปรี้ยวไว้กินหวานก็แล้วกัน
ทนคิดถึงหน่อยนะ แล้วจะไปหา ไปฟังเสียงเธอ...อีกครั้งนึง
อ้อ ฟังเพลง see scape ทีไรคิดถึงจูนทุกที คิดถึงหมู่เกาะสุรินทร์ด้วย
ยิ่งอากาศร้อนๆ แบบนี้เนอะ เห็นรูปเกาะแล้วใจเต้นตึกตักๆ
555 ไม่ได้เป็นแค่คนเดียวนะ จูนก้อเป็น
ก็คนมันรักจริงอ่ะ ก้องี้แหละ
February 28 Go oN...วันนี้ได้เริ่มทำอะไรอีกอย่างให้ตัวเอง
เห้อ ....
ผลจะเป้นยังก็ไม่รู้แต่ รู้ว่าดีกว่าไม่ได้เริ่มทำอะไรเลย
หลายๆ อย่างที่อยากทำ ยังติดปัญหา อยู่อย่างเดียวคือ...
เห้อ...
เรานี่มันแย่จริงๆเลย ใช้ไม่ได้เลย
จะดำเนินชีวิตแบบนี้ไปได้ยังไงน้อ
ต่อไปวันข้างหน้าคิดให้เยอะๆ
จะได้ไม่ต้องมาเหนื่อยวันหลัง
จริงๆ วันนี้ เราน่าจะสบายได้แล้ว
ว่ามะ เฮ้อ February 15 14 กุมภา วันแห่งความรักวันนี้วันแห่งความรัก....
เริ่มต้นวันนี้โดยการไปเยี่ยมไต้กู
ไม่ได้เจอกันานไต้กูแก่ไปเยอะ
เอารูปสมัยพ่อยังหนุ่ม แล้วก้อสมัยเรายังเด้กๆมาให้ดู
ยังบอกอีกว่ารู้มั๊ยชื่ออิ๋นแปลว่าอะไร
แล้วก้อเล่าประวัติๆ
เจอไต้กูแล้วก้ออดคิดไม่ได้ว่า
มันมีเวลามากมายเท่าไหร่นะ
ที่เราจะทำดีกับคนที่เรารัก
เราต้องรีบทำมันใช่มั๊ย ก่อนที่จะไม่มีเวลาทำให้เค้าอีกแล้ว ..
กลับจากบ้านไต้กู ก้อมาคอนโดพี่อิ๋นที่ทองหล่อ
พี่อิ๋นจะไปดูช่างยูบีซี ซ่อมยูบีซีให้ตาสิงคโปรที่มาเช่าห้อง
ไปดูแลผู้เช่านิสนึง อิอิ
หลังจากนั้นพาแม่ไปเปิดหูเปิดตานิดหน่อย ที่ J Avanue
วันนี้พี่อิ๋นพาไปกินราเม็ง ที่บอกว่าอร่อยมากกก
อ่ะนะ กินไปแล้วก้อนะ เหอะๆ ก้อพอได้ อาจจะเพราะอิ่มมั๊ง
ทองหล่อนี่ ร้านอาหารญี่ปุ่นเพียบเลย
พี่อิ๋นบอกว่าเค้าเลยเรียกว่า เจ อเวนูไง แถวนี้เค้าว่าเป้น
ลิตเทิ้ลเจแปน พวกญุ่น เยอะ
หลังจากนั้น ก้อขอตัว จากแม่และพี่ มาเจอคนรัก อิอิ
 สำหรับเราสองคน วันนี้ก็เหมือนเดิมๆ ไม่ได้มีอะไรให้กันพิเศษมากมาย
แค่ได้ใช้เวลาร่วมกันบ้าง ทำสิ่งที่เราชอบแค่นี้ก้อมีความสุขแล้วมั๊ง
ทุกๆ ที่เบ่งบานไปด้วยดอกกุหลาบ
ในใจของคนก็คงจะเบ่งบานไปด้วยความรัก...
 เราเลือกจะใช้เวลาแห่งความรัก
ด้วยการทำสิ่งที่เราสองคนชอบ...คือการดูหนัง
ในที่ๆเราชอบ อีกนั่นแหละ
หนังติสๆแตก ที่ลิโด้ ตามเคย
แม้วันนี้หนังจะเครียดๆ ไปนิส...แต่เราชอบหนังเรื่องนี้จัง
มันเหมือนกับว่าหนังคิดอะไรบางอย่างที่เราคิด
Revolutionary Road...
คุณยังจะคิดว่าตัวเองพิเศษมั๊ย...ถ้าใช้ชีวิตแบบคนอื่น
ปล่อยให้เวลาผ่านไปวันๆโดยไม่มีความหมาย
เชื่อสิบางทีคุณก็เผลอเรอ กับโอกาสอันหอมหวานที่ สังคมหยิบยื่นให้
ทั้งๆที่มันไม่ใช่สิ่งที่คุณต้องการจริงๆ
หรือคุณจะยอมละทิ้งมัน ยอมให้คนอื่นมองคุณว่า
คิดแปลก..ไปใช้ใช้ชีวิตที่คุณฝัน
และคุณต้องการ
เครียดๆ ตามสไตล์หนัง เข้าชิงรางวัลต่างๆ อิอิ
แต่ดูแล้วไม่เสียดายเงินหรอกน่ารับรอง
แต่ต้องเดินทางมาดูที่นี่นะ เพราะโรงหนังปรกติไม่ค่อยมีฉาย
จบแล้วก้อต่อด้วย
ผัดไทประตูผี อ่ะนะ เหมือน เดี่ยวไมโครโฟนยังไง อย่างงั้น
เรียบง่าย แต่อร่อย
จบไปแล้ว 1วัน วันแห่งความรัก
อ้อ วันนี้ที่สยามจัดงานคนโสดหนิ
ชื่องานอะไรจำไม่ได้ คนเยอะมากๆ
แต่เห้นคนที่ไปก้อไม่ได้โสด น๊า อุอุ
 Thank you for loving me...
you make me feel special and you are some one.
you are special. February 05 Baddayขึ้นชื่อแบบนี้เพราะ มันเป็นช่วงเวลาที่หดหู่ที่สุดในรอบปีเลยมั๊ง
หรือรอบสองปี หรือรอบสามปี
เมื่อวันจันทร์ได้คุยกับนา นาพยายามโทรหา แต่ไม่ได้รับซักที
แปลกใจว่าทำไมโทรมาหลายที เลยโทรกลับ
กับข่าวร้ายที่นาบอกมา...เฮ้อ
จนวันนี้ก้อยังคิดว่าฝันไป
ไม่คิดว่าเรื่องเหล่านี้จะเกิดขึ้นกับคนใกล้ตัว
หน่อย
วันนี้ชั้นไม่รู้จะพูดอะไรมากมาย
แต่ฟังเพลงนี้แล้วคิดถึงแกนะ
วันข้างหน้าขอให้แกเข้มแข็งนะ
วันนี้แกเหนื่อยมามากแล้ว
แกไปเถอะ ปล่อยมันไปให้หมด
ปล่อยวาง....หลับให้สบาย...
----------------------------------
เมื่อความพยายามนั้นกลายเป็นสิ่งที่ผิด เมื่อความตั้งใจไม่มีค่าอะไร เหมือนทางที่เคยเดินมาตลอด คือทางที่เลือกพลาดไป ในช่วงเวลานั้นเรากำลังจะได้พบ บทเรียนสำคัญแค่ไหน รู้ไหม บทเรียนนี้ไม่มีสอน ต้องผ่านพ้นความทุกข์ร้อน เท่านั้นถึงเข้าใจได้ จะต้องเสียใจกี่ครั้งแต่ก็คุ้มเมื่อเทียบกัน เพราะว่าหาเรียนไม่ได้จากที่ไหน บทเรียนที่ทำให้ใจของเรารับรู้ ว่าไม่มีอะไรคงอยู่เสมอไป เป็นบทเรียนชีวิตที่แสนจะยิ่งใหญ่ เมื่อใจของเรานั้นยอมรับมัน ---------------------------------------- January 19 กลับสู่โลกแห่งความจริงผ่านปีใหม่มาอย่างว่องไวและสนุกสนาน
คราวนี้ได้ขึ้นเหนือ....ทริปแบบว่า ไม่ได้เตรียมๆ อะไรเลย
มีอะไรก้อแบกใส่กระเป๋าไป กร๊ากกก พร้อมทุกสถานะการณ์
คราวนี้มีเพื่อนร่วมทาง รวมทั้งสิ้น 7คน
เริ่มจาก ดอยอินทนนท์ 1 คืน ก้างเต้นท์
แต่ออกแนวซวยเพราะว่าไปถึงวันแรก
ก้อมีฝนตก ทำให้หนาว และแฉะๆ เหอะๆ
บอกตรงๆว่า เป้นคนไม่ค่อยตื่นเต้นที่จะเทียวดอย
อิอิ ก้อเป็นเด็กดอยหนินะ
ตื่นเต้นกับการไปเที่ยวทะเลมากกว่า
แต่ครั้งนี้...ไม่ผิดหวังนะ ทริปเดินป่า เรียกว่าอะไรอ่ะ? กรรม
กิ่วแม่ปาน ใช่มะ แหะๆ
สวยจริงๆ ประทับใจมาก เดินไปแล้วหายเหนื่อยเลยหล่ะ
อิอิ ขอบใจเชนที่พาไป ไม่ผิดหวังเลยจริงๆ
แต่เสียดายฝนตกปรอยๆเลยไม่ได้พกกล้องไปด้วย
เลยต้องอาศัยชาวบ้านเค้าเอาหน่ะ
จากดอยแล้วเราก้อมุ่งหน้าไป ขุนช่างเคี่ยน
เชนบอกว่า จะพาไปดูซากุระหน่ะค่ะ ทางแสนจะโหด
นั่งไปปากก้อพูดคำว่า แป๊รนๆๆ ไปตลอดทาง 555
บีดแตรแทนคนขับอ่ะ มันเสียว
จากนั้นเราก้อ เข้าเมือง นอนเชียงใหม่1คืน
เดินถนนคนเดิน กินข้าวร้านโบ้ทเชียงใหม่ แหะๆ
คนหาดใหญ่เค้าอยากจะลองว่ามันอร่อยเหมือนกันไหม
จะบอกว่า ข้าวคะน้าเนื้ออ่ะ อร่อยมากกก
ไม่ได้กินผัดคะน้าอร่อยๆแบบนี้มานานแล้ว
อร่อยเหมือนฝีมือพ่อทำเรย... เหอะๆ
อ้อ ถนนคนเดินเราไป วันเสาร์เลยได้เดินที่วัวลายแทน
ของเยอะเหมือนกัน แต่ไม่ได้ซื้ออะไรเลย 555 เดินอย่างเดียว
เช้ามา...กว่าจะกินนั่นนี่...ขยับตัวกันไปถึงเป้าหมายต่อไปก้อ ปาเข้าไปเที่ยง
คราวนี้ไปดอยอ่างขางดูดอกไม้ กินกาแฟ
เสร็จแล้วก้อ หาที่พัก
ค่ำพอดี เราไปนอนที่บ้านพักที่ฝาง บ่อน้ำพลุร้อน
โชคดีที่มีบ้านพักเหลือ
บ้านพักที่นี่น่าอยู่ดีค่ะ ห่างๆ และทำบ้านน่ารัก
เช้ามาได้อาบน้ำพลุร้อนนิดนึง
แล้วก้อขยับก้นกันออกมา
กว่าจะถกเถียงกันจบว่าจะไปไหนต่อ จะกลับไม่กลับจะ อยุ่จะไป
งานนี้เชนบอกว่าติดธุระ...(จริงรึป่าว? อิอิ)
เลยต้องขอตัวกลับไปก่อน
อันนี้เราเข้าใจกันดี ฮ่าๆ นักเดินทางต้องมีวีถีของตัวเอง
(แกไปกับสาวๆใชมะตกลง?? ชิๆน่าหมั่นไส้มากๆ )
เหอะ สรุปว่าได้ไปค่ะ ปาย ห้วยน้ำดัง
แบบที่หลายๆคนคิดว่าอยากจะไป แต่ไม่กล้าพูด
กร๊ากกก... อยากไปแต่ไม่กล้าพูด
แค่อยากแต่ก้อไม่กล้าอยู่ดี
กลัวโดนประนามหยามเหยียดหรืออะไรทำนองนั้น อิอิ
แม่ฮ่องสอนสำหรับเรารู้สึกว่าไกลมาก
ไปทีลำบากลำบน เหอะๆ เค้ามาถึงนี่แล้วน่าจะพาเค้าไป
พอไปแล้วก็เห็นทุกคนมีความสุขกันดีหนิ
เรื่องปายมีอะไรๆเมาท์อีกเยอะ
เอาไว้มาเขียนใหม่
วันนี้เอารุปมาให้ดูก่อน แล้วกัน ฝีมือห่วยๆของเราแหะๆ
ฝากตัวด้วยค่ะ อิอิ
อ้อลืมบอกไปว่าทริปนี้ เป้นทริปของ หมูกระเทียมกับผัดกระเพา 555
แปลกมากเรากินประหยัดที่สุดเท่าที่เคยไปเที่ยวมา
แล้วก้อสั่งไอ้แนวๆนี้เกือบทุกร้าน อิอิ อ่ะเนอะ
เที่ยวแนวประหยัดกับวันที่เศรษฐกิจแย่ๆเนอะ
December 11 ต่างมุมขออีกเพลงนึงง่ะ
เพลงนี้ความหมายดี จริงๆ
ฝรั่งยังรู้เลย เห้นมะ หุหุ
ของเค้าดีจริงๆ พี่บอยด์ของเรา
คุณ aanon ร้องได้น่ารักอีก แล้วจ้า
|
|
||||||
Send a private message
Subscribe to RSS feed
Tell a friend
Add to My MSN
Add to your network
Sign up for alerts
|
|
